Elbrus jest najwyższym szczytem Kaukazu, posiada dwie kopuły szczytowe utworzone przez erupcję wulkanu, dlatego czasami zwany jest potocznie "Piersiami Dziewicy". Kratery wulkanu są obecnie wypełnione lodem i śniegiem. Niższy wschodni wierzchołek ma wysokość 5621 m, natomiast wyższy zachodni, który był moim celem, wznosi się na wysokość 5642 m.
Pogoda na Elbrusie
Pogoda w tym masywie jest bardzo niestabilna i często różna od pogody u podnóża góry. Dochodzi tam do nagłych załamań pogody, gdy widoczność spada praktycznie do zera i gwałtownych spadków temperatury, połączonych z huraganowymi wiatrami. Spowodowane jest to głównie faktem, że Elbrus jest górą bardzo eksponowaną i znajduje się dość blisko Morza Czarnego, co sprzyja zderzeniom ciepłych mas powietrza z zimnymi.
Wynika to głównie z faktu, że Elbrus jest górą bardzo eksponowaną i znajduje się stosunkowo blisko Morza Czarnego, co sprzyja zderzeniom ciepłych i zimnych mas powietrza.
Dojazd i podejście pod Elbrus
11 września 2004 roku pociągiem z Warszawy przez Kijów dotarłem do miasta Piatigorsk. Następnie jechałem autobusami z przesiadką w miastach Nalczik i Tyrnazauz, by załatwić owir, czyli dokonać obowiązkowej rejestracji w biurze meldunkowym za 60 rubli. Do wioski Terskol pod Elbrusem dotarłem wieczorem. Następnego dnia przepakowałem plecak i ruszyłem w góry, by wejść na Elbrus.
Ze wsi Terskol w górę biegnie 2,5 kilometrowy odcinek asfaltowej drogi, który kończy się u podnóża góry Elbrus, przy dolnej stacji kolei linowej w Azau na wysokości 2350 m. Kolejka jest czynna od 9.00 do 17.00, a wjazd kosztuje 240 rubli i obejmuje również drogę powrotną jakiegokolwiek innego dnia, gdy schodzimy z góry. Z górnej stacji kolejki wyjeżdża się krzesełkami do schroniska, które potocznie zwane jest Beczkami 3700 m. Stamtąd po dobrze wyratrakowanym śniegu, po godzinie doszedłem do schroniska Prijut na 4150 m. Noc kosztuje tam 300 rubli, identycznie jak w Beczkach poniżej, tyle że tam można w tej cenie korzystać z gazu. Nie nocowałem w schronisku, ponieważ wiedziałem, że mogę skorzystać ze schronu ratowników. Topiłem śnieg i podziwiałem otuloną chmurami Dolinę Baksanu, ponad którą górowały ośnieżone wierzchołki okolicznych szczytów jak charakterystyczna Uszba i Donguzomn na czele.
Akcja górska
Następnego dnia wyruszyłem w kierunku Skały Pastuchowa na rekonesans, było dość ciepło i wiał słaby wiatr. Gdy tam dotarłem, odpocząłem trochę, przyglądając się dalszej drodze prowadzącej na szczyt. Przypominałem sobie, co o niej przeczytałem: "Droga na Elbrus nie jest trudna technicznie, ale bardzo długotrwała. Trzeba jednak uważać na szczeliny i zalodzenie. Do wejścia na szczyt potrzeba 7-8 godzin. Ze schroniska Prijut idzie się pomiędzy dwoma równoległymi graniami skalnymi. Przy dobrej pogodzie na północy widać wschodni szczyt. Od Skał Pastuchowa na wysokości 4800 m nachylenie stoku dochodzi do 30 stopni i nie maleje do przełęczy Elbrus na 5300 m. Od skał do przełęczy drogę wyznaczają tyczki, umieszczone co 100 m. Wejście na wierzchołek zachodni zaczyna się 300 m za ruinami małej chaty."
Drogi wejściowe na Elbrus 5642 m
Elbrus najwyższy szczyt Kaukazu ma kilka kilka dróg wejściowych, różniących się trudnością, logistyką oraz stopniem dzikości. Najbardziej popularne są trasy od południa, natomiast północne i zachodnie podejścia mają charakter bardziej ekspedycyjny.
Droga Południowa - najpopularniejsza
Start: Azau (2350 m) - dojazd z Terskol
Obozy: Beczek (3700 m), Prijut (4150 m)
Kluczowe punkty: Skały Pastuchowa (4800 m), przełęcz (5300 m)
Najczęściej wybierana droga na Elbrus. Dzięki kolejce linowej możliwe jest szybkie zdobycie wysokości, co znacząco skraca podejście. Szlak prowadzi szerokimi lodowcami, a orientacja jest stosunkowo łatwa. Trasa nie jest trudna technicznie, jednak wymaga dobrej kondycji i aklimatyzacji. Największym wyzwaniem jest długość ataku szczytowego oraz zmienna pogoda.
Droga Północna
Start: Dolina Dżily-Su
Obozy: ok. 2500 m, 3800 m, 4600 m
Podejście od północy jest znacznie bardziej dzikie i pozbawione infrastruktury. Brak kolejek i schronisk oznacza konieczność pełnej samowystarczalności. Droga prowadzi przez lodowce i bardziej zróżnicowany teren. Wymaga doświadczenia wysokogórskiego, dobrej nawigacji oraz odporności na trudne warunki.
Droga Zachodnia - najtrudniejsza
Charakter: ekspedycyjny, lodowcowy, techniczny
Droga zachodnia uchodzi za najtrudniejszą drogę na Elbrus. Prowadzi przez rozległe lodowce, szczeliny oraz bardziej wymagający teren. Jest bardzo rzadko wybierana i przeznaczona dla doświadczonych zespołów. Wymaga zaawansowanego sprzętu i umiejętności alpinistycznych.
Droga Wschodnia
Start: dolina Irik-Chat
Cel: wschodni wierzchołek (5621 m)
Mniej popularna droga prowadząca na niższy, wschodni wierzchołek Elbrusa. Szlak oferuje piękne widoki i bardziej urozmaicony teren niż podejście od południa. Podejście jest dłuższe i mniej uczęszczane, co wymaga lepszej orientacji w terenie. Technicznie umiarkowana, ale bardziej wymagająca niż droga południowa.
Robert Remisz
