Wąziutki pasek lądu wbijający się w Morze Bałtyckie, oddzielający Zalew Kuroński od otwartego morza to Mierzeja Kurońska. Park Narodowy Mierzeja Kurońska najwygodniej jest zwiedzać, odbywając podróż własnym samochodem.
Park Narodowy Mierzeja Kurońska - Kursiu Nerija
Park Narodowy Mierzeja Kurońska - po litewsku Kursiu Nerija - został założony w 1991 roku, po opuszczeniu mierzei przez wojska radzieckie, które przez lata miały tam swoją bazę. Wcześniej teren był niedostępny dla przeciętnego turysty, co paradoksalnie przyczyniło się do zachowania unikatowego charakteru lokalnego ekosystemu.
Dziś Mierzeja Kurońska - zarówno część litewska, jak i rosyjska - znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa Przyrodniczego UNESCO. Na terenie parku znajdują się dwa rezerwaty ścisłe: Grobstas i Naglis, chroniące obszary ruchomych wydm, znacznie większych i wyższych niż te w Słowińskim Parku Narodowym. Niektóre wydmy - Sklandytoju, Angiu Kalno, Urbo Kalno - osiągają ponad 100 metrów wysokości.
Oprócz tego na mierzei znajdują się cztery parki krajobrazowe: Parnidys, Karvaiciai, Juodkrante i Lapnugrais, a także małe parki kulturowe w Nidzie oraz osadach Juodkrante i Preila.
Architektura i klimat Mierzei
Mierzeja Kurońska architekturą przywodzi na myśl Skandynawię, a jednocześnie przypomina o dawnej przynależności półwyspu do Prus. Tradycyjne, dwurodzinne chaty rybackie budowane są z drewnianych bali, a ich ściany obite są pionowymi deskami. Dachy pokryte są dachówką lub trzciną, a niemal wszystkie chaty zwrócone są frontem w stronę Zalewu Kurońskiego.
Aby zobaczyć najpiękniejsze przykłady tradycyjnego budownictwa, warto odwiedzić wioski: Juodkrante, Prevalka i Preila. Centrum administracyjnym i jednocześnie najpiękniejszą miejscowością na mierzei jest Nida - spokojna, zadbana i pełna nadmorskiego uroku.
Robert Remisz
