Montserrat wspinanie w Katalonii

Montserrat to jeden z najbardziej rozpoznawalnych i unikalnych rejonów wspinaczkowych w Europie. Położony zaledwie około 40 kilometrów na północny zachód od Barcelony, przyciąga zarówno turystów, jak i wspinaczy z całego świata.

Miejsce to znane jest nie tylko z benedyktyńskiego klasztoru i figury Czarnej Madonny, ale przede wszystkim z niezwykłego masywu skalnego o charakterystycznych, iglicowych formach.

Charakter rejonu Montserrat

Montserrat jest jednym z najważniejszych rejonów wspinaczkowych Katalonii. Znajduje się tu nawet około 6000 dróg wspinaczkowych, w tym wielowyciągowych, sięgających długości nawet 400 metrów.

Dominującą formą wspinania są drogi techniczne, wymagające dobrej pracy nóg, równowagi i precyzji ruchów. Wiele z nich prowadzi po płytach zbudowanych ze zlepieńców, gdzie kluczową rolę odgrywają małe stopnie i naturalne nierówności skały.

Skała Montserrat to konglomerat (zlepieniec), w którym osadzone są liczne otoczaki. To właśnie one tworzą unikalny charakter wspinania w tym rejonie. Otoczaki pełnią różne funkcje, mogą być stopniami, chwytami, a nawet punktami asekuracyjnymi. Zdarza się, że wypadają, odsłaniając niewielkie klamy, co dodatkowo zmienia charakter drogi.

Najczęściej spotykaną formacją są pionowe i lekko połogie płyty, które wymagają precyzyjnego balansowania i dużego zaufania do tarcia.

Najważniejsze sektory i rejony

Wśród najbardziej znanych miejsc wspinaczkowych znajdują się rejony wokół Sant Jeroni, Doliny Santa Cecília oraz okolice schroniska Refugi Vicenç Barbé, które stanowi popularną bazę wypadową dla wspinaczy.

Drogi są bardzo zróżnicowane, od krótkich technicznych linii po długie, wielowyciągowe klasyki. Montserrat słynie również z historycznych przejść i klasycznych linii tradowych.

Montserrat wspinanie

Wspinanie w Montserrat ma charakter wysoce techniczny. Dominują małe stopnie, krawądki oraz nietypowe formacje skalne wynikające z konglomeratowej budowy skały.

To rejon, w którym siła palców często ustępuje miejsca technice, równowadze i umiejętności czytania terenu. Drogi bywają ciągowe i wymagają dużej koncentracji.

Sezon wspinaczkowy

W Montserrat można wspinać się niemal przez cały rok, choć najlepsze warunki przypadają na wiosnę oraz jesień. Latem temperatury mogą być wysokie, szczególnie na nasłonecznionych ścianach, natomiast zimą często panują dobre warunki w słoneczne dni.

Dojazd i baza wypadowa

Montserrat znajduje się bardzo blisko Barcelony, co czyni go jednym z najłatwiej dostępnych rejonów wspinaczkowych w Europie. Dojazd możliwy jest samochodem z lotniska El Prat lub pociągiem z Barcelony.

Najpopularniejsze bazy noclegowe znajdują się w okolicznych miejscowościach oraz przy samym masywie, gdzie dostępne są schroniska i kempingi.

Sant Jeroni trekking

Sant Jeroni to najwyższy punkt masywu Montserrat, osiągający 1236 metrów wysokości. Trekking na ten szczyt jest jedną z najpopularniejszych aktywności w całym regionie i pozwala zobaczyć zarówno słynne formacje skalne, jak i panoramę całej Katalonii. Najczęściej wybierana trasa rozpoczyna się przy klasztorze Montserrat, skąd można podejść pieszo lub skorzystać z kolejki linowej Funicular de Sant Joan, która znacząco skraca podejście i pozwala rozpocząć wędrówkę wysoko w masywie.

Szlak prowadzi dobrze oznakowaną ścieżką przez charakterystyczne formacje konglomeratowe, punkty widokowe oraz lasy śródziemnomorskie. Po drodze mija się m.in. rejon Pla de les Tarantules oraz ostatni odcinek prowadzący schodami na sam wierzchołek Sant Jeroni. Wędrówka nie jest technicznie trudna, ale wymaga podstawowej kondycji. Całość w jedną stronę zajmuje zwykle od 1 do 2 godzin w zależności od wariantu startu i tempa marszu. Różnica wysokości wynosi około 500-550 metrów (start z okolic klasztoru lub mniej z górnej stacji funicularu).

Ze szczytu rozciąga się jedna z najlepszych panoram w Katalonii, przy dobrej widoczności można zobaczyć Pireneje, Morze Śródziemne oraz cały skalny labirynt Montserrat. To miejsce często łączone jest z wizytą w rejonach wspinaczkowych, ponieważ wiele ścian widocznych ze szlaku to klasyczne sektory sportowe i tradowe. Najlepszy czas na trekking na Sant Jeroni to wiosna i jesień, kiedy temperatury są umiarkowane, a widoczność stabilna. Latem trasa może być bardzo gorąca, dlatego zaleca się wczesne wyjścia rano lub późne wejścia w godzinach popołudniowych.

Podsumowanie

Montserrat to rejon o unikalnym charakterze geologicznym i wspinaczkowym. Zlepieniec, tysiące dróg oraz niezwykłe iglice skalne sprawiają, że jest to jedno z najbardziej wyjątkowych miejsc wspinaczkowych w Europie. To idealne miejsce dla wspinaczy ceniących techniczne wspinanie i spektakularne krajobrazy Katalonii.

Robert Remisz



Maj 2016 - Agulles, czyli Igły, to zachodnia część górskiego masywu Montserrat.





Wspinamy się na turnię Agulla de Arbret, drogą Om Mani Padme Hum.











Regio de Agulles to kolejny nasz cel.



Schronisko - Refugio Vicenç Barbé de Agulles de la montana de Montserrat.



Regio de Agulles, linia Via Daniel.











Widok ze szczytu na Agulla de Arbret, turnię, na którą wspinaliśmy się rano.







Powrót na parking Can Macana.



Widok z klasztoru Montserrat.



Spektakularny pod względem wspinania sektor Gorros.



Wspinamy się na turni Magdalena Inferior.



Droga Walt Disney.





Droga Via Apia.





Kolejna wspaniała turnia Gorro Frigi.





Podchodząc widać Sant Benet.



Gorro Frigi droga Via Adria.











Ermita de Sant Marti.



Dwójkowy zespół na drodze Anna Guinovart - turnia Gorro Frigi.



Kolejna trudno dostępna, wybitna turnia Magdalena Superior - wspinamy sie drogą Doc Anton R.







Magdalena Inferior przepiękna droga Sebastia Patino.





Magdalena Superior z drugiej strony, tym razem na drodze Charlot.



Sektor Sant Benet.



Sektor Vinya Nova z monumentalnym skalnym szczytem Montgros.



Podejście z klasztoru do sektora Sant Benet.







Nasz cel - El Elefant.





Kluczowy wyciąg na drodze Cerda-Pokorski.











Szczyt Słonia :-)



Widok na najwyższy szczyt masywu Montserrat Sant Jeroni 1237 m.





Refugio Sant Benet.



Turnia La Momia,



El Elefant.



La Panxa del Bibse.



Wspinamy się drogą Badalona.





Będąc na szczycie zrozumieliśmy dlaczego na tej turni nie widzieliśmy nikogo na wierzchołku. Spity po pierwszym wyciągu zostały wycięte.



Cavall Bernat.




Copyright © 2004 www.robertremisz.pl
Design by Robert Remisz