Paklenica wspinanie na Anica Kuk

Paklenica to bez wątpienia najbardziej znany i najczęściej odwiedzany rejon wspinaczkowy w Chorwacji. Położona nad brzegiem Adriatyku, u stóp masywu Velebit, od lat przyciąga wspinaczy z całej Europy. Połączenie wysokich wapiennych ścian, doskonałej jakości skały, słonecznej pogody oraz bliskości morza sprawia, że Paklenica jest jednym z najciekawszych miejsc wspinaczkowych na Bałkanach.

Centrum wspinaczkowego życia stanowi miejscowość Starigrad-Paklenica, położona tuż przy wejściu do Parku Narodowego Paklenica. Stąd prowadzą szlaki do najważniejszych sektorów wspinaczkowych oraz imponujących ścian oferujących setki dróg sportowych i wielowyciągowych.

Wąwóz Wielkiej Paklenicy

Największa część wspinania koncentruje się w kanionie Velika Paklenica, który wcina się głęboko w wapienne masywy Velebitu. Strome ściany osiągają miejscami ponad 300 metrów wysokości, tworząc idealne warunki do wspinaczki wielowyciągowej.

Podejścia pod większość sektorów są stosunkowo krótkie, a dobrze przygotowane szlaki umożliwiają szybkie dotarcie pod ściany. Dzięki temu Paklenica jest atrakcyjna zarówno dla wspinaczy sportowych, jak i osób szukających dłuższych dróg o górskim charakterze.

Anica Kuk - symbol wspinania w Paklenicy

Najbardziej rozpoznawalną ścianą rejonu jest Anica Kuk, najwyższa i najbardziej imponująca turnia Parku Narodowego Paklenica. Jej pionowa ściana wznosi się na ponad 350 metrów ponad dno wąwozu i stanowi jeden z najważniejszych celów wspinaczkowych w Chorwacji.

Znajdują się tutaj legendarne drogi wielowyciągowe, takie jak Mosoraški czy Klin, które od dziesięcioleci przyciągają wspinaczy poszukujących klasycznych linii w doskonałej skale. Wspinanie na Anica Kuk wymaga dobrej orientacji w terenie oraz doświadczenia na długich drogach.

Debeli Kuk, Veliki Ćuk i Mali Ćuk

Poza Anica Kuk wspinacze mają do dyspozycji wiele innych ścian. Debeli Kuk oferuje liczne drogi wielowyciągowe o zróżnicowanych trudnościach oraz mniej zatłoczone podejścia niż najpopularniejsze sektory.

Veliki Ćuk i Mali Ćuk to kolejne charakterystyczne turnie, na których wytyczono zarówno drogi sportowe, jak i tradycyjne linie wielowyciągowe. Wysoka jakość skały oraz piękne widoki na kanion sprawiają, że są to jedne z najczęściej odwiedzanych miejsc wspinaczkowych w rejonie.

Kuk od Skradelin, Kuk Ispod Vlake i Zubatac

Miłośnicy spokojniejszego wspinania chętnie odwiedzają mniej znane ściany, takie jak Kuk od Skradelin czy Kuk Ispod Vlake. Oferują one estetyczne drogi prowadzące przez lite wapienne płyty, zacięcia oraz przewieszenia.

Interesującym celem jest również Zubatac, którego charakterystyczna sylwetka jest dobrze widoczna z dna kanionu. Wspinanie odbywa się tutaj w bardziej kameralnej atmosferze niż pod popularną Anica Kuk.

Charakter wspinania

Paklenica słynie z wysokiej jakości wapienia oraz bardzo różnorodnego charakteru dróg. Wspinacze znajdą tutaj techniczne płyty, pionowe ściany, przewieszenia, kominy, zacięcia oraz liczne formacje wymagające zarówno siły, jak i precyzji.

Drogi sportowe są zazwyczaj dobrze wyposażone, natomiast na wielu klasycznych wielowyciągach nadal przydaje się umiejętność zakładania własnej asekuracji. Wspinanie ma często charakter alpejski i wymaga dobrej organizacji zespołu.

Mała Paklenica

Mniej popularną częścią parku jest Mala Paklenica. Kanion ten jest bardziej dziki i znacznie rzadziej odwiedzany przez turystów. Znajdują się tutaj interesujące drogi wspinaczkowe oraz szlaki trekkingowe prowadzące przez spektakularne krajobrazy południowego Velebitu.

To doskonały wybór dla osób szukających ciszy i kontaktu z naturą z dala od głównych sektorów wspinaczkowych.

Najlepszy sezon na wspinanie

Najlepsze warunki do wspinania w Paklenicy panują wiosną oraz jesienią. Od marca do czerwca oraz od września do listopada temperatury są umiarkowane, a skała oferuje bardzo dobre tarcie.

Latem wspinanie jest możliwe głównie rano oraz w sektorach pozostających w cieniu. Wysokie temperatury często przekraczają 30°C, dlatego warto odpowiednio planować dzień i zabierać duże ilości wody.

Noclegi i infrastruktura

Starigrad-Paklenica oferuje szeroką bazę noclegową obejmującą kempingi, apartamenty, pensjonaty oraz hotele. W miejscowości znajdują się sklepy, restauracje i wypożyczalnie sprzętu wspinaczkowego.

Dzięki rozwiniętej infrastrukturze oraz bliskości morza Paklenica jest popularnym kierunkiem nie tylko dla wspinaczy, ale również dla rodzin i osób aktywnie spędzających wakacje.

Podsumowanie

Paklenica to jeden z najważniejszych rejonów wspinaczkowych Europy Południowej. Imponująca Anica Kuk, liczne ściany wielowyciągowe, setki dróg sportowych oraz wyjątkowe położenie pomiędzy górami i Adriatykiem sprawiają, że jest to obowiązkowy punkt na mapie każdego wspinacza.

Niezależnie od tego, czy interesują Cię krótkie sportowe drogi, klasyczne wielowyciągi czy wspinaczkowa przygoda w pięknym kanionie, Paklenica oferuje wszystko, czego można oczekiwać od światowej klasy rejonu wspinaczkowego.

Robert Remisz



Kwiecień 2011 - widokową trasą nadmorską docieramy do kurortu Starigrad Paklenica.



Wąwóz Mała Paklenica jego najwęższa część.



Wspinamy się na Veliki Cuk drogą Sjeverno Rebro.











Po krótkim zejściu i trawersie, drogą Bijela Rampa wchodzimy na szczyt.







Na drodze Oliver Dragojevic.



Kolejnym naszym celem był Veliki Vitrenik.



Marta na drodze Oprosti mi pape.



Droga Josipa Debeljaka wprowadzająca na Kuk Tisa.





Na kolejnej drodze Izduzeno Rebro.



Starigrad Paklenica.



Czerwiec 2009 - wąwóz Paklenica.



Wspin o poranku.



Najwięcej ludzi wspina się na drogach jednowyciągowych na dnie wąwozu.



Pierwszy wyciąg na drodze Nosorog na ścianie Kuk ispod Vlake.



Widok na wąwóz Paklenica z drogi wspinaczkowej Nosorog.



Marta na pierwszym wyciągu.



Na drugim wyciągu droga biegnie granią.



Na stanowisku po drugim wyciągu.



Wyjście z płyt, końcówka trzeciego, najtrudniejszego wyciągu.



Łatwe przejście granią na przełączkę.



Na przełęczy.



Anica Kuk droga na Stup. Trójkowy zespół w ścianie.



Razem z Martą wspinaliśmy się na drodze Saleski na północnej ścianie Anicy Kuk. Na stanowisku po dwóch wyciągach.



Trzeci wyciąg, na tej drodze musieliśmy się sporo napracować, by puściła.



Po czwartym wyciągu.



Droga kończy się na kazalnicy.



Powrót długimi zjazdami do podstawy ściany.



Anica Kuk i jej wielka ściana północna.



Tak Anica Kuk wygląda od południa. Widok z drogi zejściowej.



W partii podszczytowej idzie się trudnym terenem turystycznym.



Zaskakuje faktura skał.



Szczyt Anica Kuk.



Widok ze szczytu na miasteczko Starigrad Paklenica.



Wieczorne widoki nieopodal kempingu.



Kolejny nasz cel to połoga ściana Kuk Tisa i czwórkowa droga Zubatac.



Miłe, lajtowe wspinanie w porównaniu z północną ścianą Anicy Kuk.



Nawet poranne słońce potrafi ugotować człowieka.



Widok na wlot do wąwozu i miasteczko Starigrad Paklenica.



Po dwóch wyciągach drogi Zubatac dokładamy jeszcze dwa na własnej filarem na sam szczyt.



Wąwóz Paklenica.






Copyright © 2004 www.robertremisz.pl
Design by Robert Remisz