BATYŻOWIECKI SZCZYT

BATYŻOWIECKI SZCZYT

Batyżowiecki Szczyt po słowacku Batizovský štít, wznosi się na wysokość 2448 m. Batyżowiecki Szczyt słynie przede wszystkim z pięknej, dochodzącej do 300 metrów wysokości południowej ściany. Pierwszymi zdobywcami szczytu byli Karol Jurzyca i Józef Galko-Rusnák, którzy w 1900 roku weszli na szczyt wschodnią granią. Pierwszą linią wspinaczkową na południowej ścianie jest prowadząca zacięciem na Wyżnią Batyżowiecką Szczerbinę, Droga Komarnickich z 1912 roku. Jednak perełką na południowej ścianie Batyżowieckiego Szczytu jest Droga Kutty, uznawana za najpiękniejszą płytówkę Tatr.

Po zakończeniu wspinaczki na grani szczytowej można zjechać jedną z dwóch linii przygotowanych stanowisk - wzdłuż Pytlakuv expres, lub wspomnianych Płyt Kutty. Zejście z głównego wierzchołka nie jest skomplikowane. Należy kierować się granią na wschód, wzdłuż pojawiających się kopczyków, trudności (I). Szczyt nie jest dostępny dla turystów.

Robert Remisz