KIEŻMARSKI SZCZYT

KIEŻMARSKI SZCZYT

Kieżmarski Szczyt 2558 m po Słowacku Kezmarsky Stit to wysoki szczyt w słowackich Tatrach Wysokich. Początkowo uznawano Kieżmarski Szczyt za rozległy szczyt dwuwierzchołkowy, z czasem jednak, mimo bliskości Małego Kieżmarskiego uznano ich odrębność. O historii zdobywania szczytu wiadomo, że zaczęła się bardzo wcześnie, bo w XVII wieku znano trzy drogi wejściowe, a wśród głazów można było znaleźć puszki z wpisami zdobywców. Zadecydował o tym oczywiście brak poważniejszych trudności technicznych oraz łatwy dostęp z doliny.

Historia zdobywania południowej ściany rozpoczęła się latem 1912 roku od przejścia jej prawego filara, obecnie od nazwiska prowadzącego zespół zwanego Filarem Grosza. Kolejne jej etapy należały do Polaków. W 1930 roku Birkenmajer i Dorawski prowadzą drogę w dolnej części biegnącą mniej więcej środkiem urwiska, a później osiągającą szczyt rampą, zaś następnego lata Mogilnicki i Zalewski wspinają się lewym filarem ściany. Po tych sukcesach rolę eksploratorów przejęli Słowacy.

Wspinanie na Kieżmarski Szczyt dzięki litej, południowej ścianie i bliskości podejścia z kolejki jest popularne. Południowa ściana Kieżmarskiego Szczytu opada do Łomnickiej Doliny litym urwiskiem o wysokości 550 metrów. Jest to jedna z najciekawszych ścian tatrzańskich. Najbardziej charakterystycznym elementem jej topografii jest szeroka rampa (Rampa Birkenmajera) ukośnie dzieląca ścianę mniej więcej w połowie wysokości. Umożliwia ona wycofanie się z urwiska bądź łatwym terenem do góry, w stronę żebra schodzącego do Huncowskiej Przełęczy, bądź w dół, po czym zjazdami z gotowych stanowisk w miejscu gdzie rampa się obrywa. Powyżej rampy są jeszcze mniej więcej trzy wyciągi doskonałego, litego granitu, a następnie sporo łatwego terenu do szczytu.

Robert Remisz