Kieżmarski Szczyt 2558 m po Słowacku Kezmarsky Stit to jeden z najwyższych szczytów w słowackich Tatrach Wysokich. Początkowo uznawano Kieżmarski Szczyt za rozległy szczyt dwuwierzchołkowy, z czasem jednak, mimo bliskości Małego Kieżmarskiego uznano ich odrębność. O historii zdobywania szczytu wiadomo, że zaczęła się bardzo wcześnie, bo w XVII wieku znano trzy drogi wejściowe, a wśród głazów można było znaleźć puszki z wpisami zdobywców. Zadecydował o tym oczywiście brak poważniejszych trudności technicznych oraz łatwy dostęp z doliny.
Historia zdobywania południowej ściany rozpoczęła się latem 1912 roku od przejścia jej prawego filara, obecnie od nazwiska prowadzącego zespół zwanego Filarem Grosza. Kolejne jej etapy należały do Polaków. W 1930 roku Birkenmajer i Dorawski prowadzą drogę w dolnej części biegnącą mniej więcej środkiem urwiska, a później osiągającą szczyt rampą, zaś następnego lata Mogilnicki i Zalewski wspinają się lewym filarem ściany. Po tych sukcesach rolę eksploratorów przejęli Słowacy.
Kieżmarski Szczyt wspinanie południowa ściana
Wspinanie na Kieżmarski Szczyt dzięki litej, południowej ścianie i bliskości podejścia z kolejki jest popularne. Południowa ściana Kieżmarskiego Szczytu opada do Łomnickiej Doliny litym urwiskiem o wysokości 550 metrów. Jest to jedna z najciekawszych ścian tatrzańskich. Najbardziej charakterystycznym elementem jej topografii jest szeroka rampa (Rampa Birkenmajera) ukośnie dzieląca ścianę mniej więcej w połowie wysokości. Umożliwia ona wycofanie się z urwiska bądź łatwym terenem do góry, w stronę żebra schodzącego do Huncowskiej Przełęczy, bądź w dół, po czym zjazdami z gotowych stanowisk w miejscu gdzie rampa się obrywa. Powyżej rampy są jeszcze mniej więcej trzy wyciągi doskonałego, litego granitu, a następnie sporo łatwego terenu do szczytu.
Kieżmarski Szczyt wyróżnia się dużym wyborem dróg o różnym charakterze i trudnościach. Znajdziemy tutaj zarówno klasyczne drogi o umiarkowanych trudnościach, jak i wymagające linie częściowo wyposażone w stałą asekurację. Szczególnie znane są Wielkie Zacięcie, drogi Puškáša, Filar Grósza, Droga Birkenmajera oraz liczne linie prowadzące przez charakterystyczne formacje południowej ściany.
Kieżmarski Szczyt Wielkie Zacięcie
Najbardziej znaną drogą południowej ściany jest Wielkie Zacięcie, związane z drogą Dieski. Charakterystyczna formacja jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów Kieżmarskiego Szczytu i można ją dostrzec nawet z miejscowości położonych pod Tatrami. Zacięcie stanowi naturalną linię prowadzącą przez znaczną część górnej partii ściany.
Wielkie Zacięcie jest klasykiem Kieżmarskiego Szczytu i jedną z najbardziej charakterystycznych linii wspinaczkowych słowackich Tatr. Warianty dojścia do zacięcia pozwalają połączyć kilka dróg w większą całość, a sama formacja oferuje typowe dla tatrzańskiego granitu wspinanie w zacięciu, płytach i rysach.
Rampa Birkenmajera
Rampa Birkenmajera jest jedną z najbardziej charakterystycznych formacji południowej ściany. Przecina ścianę ukośnie i stanowi ważny element orientacyjny podczas wspinaczki. Wykorzystują ją między innymi drogi prowadzące łatwiejszym terenem w kierunku górnych partii masywu.
Rampa ma również znaczenie przy planowaniu odwrotu ze ściany, ponieważ w odpowiednich miejscach umożliwia opuszczenie trudniejszego terenu. Jej przebieg warto znać przed rozpoczęciem drogi, ponieważ ułatwia orientację w rozbudowanej topografii południowej ściany.
Drogi Puškáša
Wśród popularniejszych dróg na południowej ścianie znajdują się linie Puškáša. Lewy Puškáš jest jedną z propozycji pozwalających na stosunkowo łagodne pokonywanie ściany i wykorzystuje w dużej części charakterystyczną rampę. Opisy wspinaczkowe wskazują na liczne wyciągi o umiarkowanych trudnościach, dominują trudności czwórkowe, oraz możliwość kontynuowania drogi łatwiejszym terenem w górnej części.
Na Kieżmarskim Szczycie znajduje się również Prawy Puškáš. Droga ma około ośmiu wyciągów i prowadzi przez zróżnicowany teren obejmujący płyty, rysy, kominy i zacięcia. Źródła wspinaczkowe zwracają uwagę, że część stanowisk może wymagać samodzielnego założenia, dlatego droga zachowuje klasyczny charakter.
Filar Grósza
Filar Grósza należy do interesujących klasycznych propozycji południowej ściany. Droga prowadzi wyraźnym filarem ograniczającym ścianę od wschodu. Po osiągnięciu filara wspinanie prowadzi urozmaiconym terenem, w którym dominują trudności czwórkowe.
Filar jest dobrym przykładem charakterystycznego dla Kieżmarskiego Szczytu wspinania po naturalnej formacji skalnej. Ekspozycja, granit oraz rozległe widoki na otoczenie sprawiają, że droga ma wyraźnie wysokogórski charakter.
Droga Birkenmajera
Droga Birkenmajera jest kolejną klasyczną linią południowej ściany. Jej przebieg wykorzystuje naturalne ukształtowanie ściany i pozwala ominąć większe trudności w dolnych partiach, aby następnie wejść w rejon charakterystycznej rampy. Trudności około V.
Granitowe ściany Kieżmarskiego Szczytu
Jedną z największych zalet Kieżmarskiego Szczytu jest jakość skały. Południowa ściana oferuje długie partie litego granitu, na którym występują płyty, rysy, zacięcia, kominy oraz wyraźne filary. Różnorodność formacji sprawia, że poszczególne drogi mogą znacząco różnić się charakterem wspinania.
W rejonie znajdują się również drogi o charakterze bardziej sportowym, częściowo wyposażone w stałe punkty asekuracyjne. Jednocześnie wiele klasycznych linii zachowuje tradycyjny charakter i wymaga odpowiedniego przygotowania oraz znajomości zasad asekuracji w terenie wielowyciągowym.
Dostęp do Kieżmarskiego Szczytu
Jedną z charakterystycznych cech Kieżmarskiego Szczytu jest stosunkowo łatwy dostęp do południowej ściany dzięki kolejce prowadzącej w rejon Łomnickiego Stawu. Z górnej stacji pozostaje podejście pod ścianę, dzięki czemu można stosunkowo szybko znaleźć się u podstawy kilkusetmetrowych dróg. Dojście pod południową ścianę zajmuje około 30 minut od odpowiedniego miejsca w rejonie Łomnickiego Stawu, zależnie od wybranej linii.
Brak znakowanego szlaku na sam Kieżmarski Szczyt ma istotne znaczenie. Aktualne informacje turystyczne wskazują, że wejście na szczyt odbywa się z przewodnikiem lub drogą wspinaczkową, zgodnie z zasadami obowiązującymi na terenie TANAP.
Kieżmarski Szczyt wspinanie wysokogórskie
Pomimo stosunkowo łatwego podejścia pod południową ścianę Kieżmarski Szczyt pozostaje poważnym terenem wysokogórskim. Drogi mogą mieć kilkaset metrów długości, a po ich zakończeniu pozostaje jeszcze teren prowadzący na wierzchołek oraz zejście. Duże znaczenie mają więc orientacja, znajomość przebiegu drogi i odpowiednie zaplanowanie całego przejścia.
Szczególną uwagę należy zwrócić na warunki pogodowe. Mokry granit może znacząco zmienić charakter wspinania, a przy załamaniu pogody konieczne jest posiadanie wcześniej przemyślanego wariantu wycofania. W przypadku tak rozbudowanej ściany znajomość jej topografii jest równie ważna jak znajomość trudności technicznych.
Kieżmarski Szczyt klasyka tatrzańskiego wspinania
Kieżmarski Szczyt jest jednym z najważniejszych rejonów wspinaczkowych słowackich Tatr Wysokich. Południowa ściana oferuje ponad 30 dróg wraz z wariantami, a jej rozmiar, jakość granitu i różnorodność formacji pozwalają na wybór bardzo różnych celów wspinaczkowych.
Wielkie Zacięcie, drogi Puškáša, Filar Grósza, Droga Birkenmajera tworzą tylko część bogatej historii wspinania w tym masywie. Kieżmarski Szczyt łączy stosunkowo łatwy dostęp z prawdziwie wysokogórskim charakterem wspinaczki, dlatego od lat pozostaje jednym z najbardziej cenionych celów taternickich w Tatrach Wysokich.
Robert Remisz
