Mały Lodowy Szczyt, po słowacku Široká veža, jest jednym z najbardziej charakterystycznych i cenionych celów wspinaczkowych w słowackich Tatrach Wysokich. Masyw wyróżnia się efektowną sylwetką oraz bardzo ciekawymi ścianami skalnymi, szczególnie od strony południowej.
Południowa ściana Małego Lodowego Szczytu opada w kierunku Strzeleckich Pól w Dolinie Staroleśnej. To właśnie tutaj znajduje się wiele znanych dróg wspinaczkowych prowadzących przez lite, granitowe płyty, zacięcia, filary i charakterystyczne formacje wymyte przez wodę.
Mały Lodowy Szczyt wspinanie
Rejon oferuje drogi o zróżnicowanych trudnościach, od klasycznych linii w zakresie IV-V po bardziej wymagające drogi osiągające VII+ i VIII-. Dzięki temu Mały Lodowy Szczyt jest interesującym celem zarówno dla miłośników klasycznego wspinania, jak i osób szukających trudniejszych wielowyciągowych dróg w Tatrach.
Mały Lodowy Szczyt południowa ściana
Południowa ściana jest najważniejszym rejonem wspinaczkowym Małego Lodowego Szczytu. Jej największym atutem jest jakość skały oraz bardzo charakterystyczna rzeźba granitu.
W wielu miejscach ściana jest mocno wymyta przez wodę. Powstały w ten sposób zagłębienia, rysy, stopnie i charakterystyczne płyty, które nadają tutejszemu wspinaniu wyjątkowy charakter.
Ściana jest stosunkowo zwarta i oferuje logiczne przebiegi dróg. Znajdują się tutaj zarówno historyczne klasyki, jak i współczesne linie wykorzystujące bardziej wymagające fragmenty skały.
Droga Motyki i Sawickiego
Droga Motyki i Sawickiego jest jednym z największych klasyków Małego Lodowego Szczytu. Wyceniana jest na V i prowadzi przez około 200 metrów południowej ściany.
Droga składa się z kilku wyciągów i prowadzi przez charakterystyczne, lite płyty z efektownymi wymyciami wodnymi. Właśnie jakość skały oraz bardzo estetyczny przebieg sprawiają, że linia jest uznawana za jedną z ciekawszych dróg w tym stopniu w Tatrach.
Wspinanie na Drodze Motyki i Sawickiego dobrze pokazuje charakter całej ściany. Techniczne płyty, naturalne formacje oraz ekspozycja tworzą klasyczne tatrzańskie wspinanie wielowyciągowe.
Maškov kút - Mszkowy Kąt
Maškov kút, czyli Mszkowy Kąt, to interesująca droga wyceniana na VI. Jej długość wynosi około 150 metrów i prowadzi przez kilka wyciągów.
Linia znajduje się na prawo od Drogi Motyki i wykorzystuje system charakterystycznych zacięć. Jest to logiczna i estetyczna droga, która oferuje bardziej wymagające technicznie wspinanie niż popularny klasyk za V.
Zacięcia tworzą naturalną linię prowadzącą przez południową ścianę, dzięki czemu droga jest łatwa do zapamiętania i ma bardzo charakterystyczny przebieg.
Všetko v poriadku
Všetko v poriadku należy do bardziej wymagających dróg południowej ściany. Trudności określane są na VI+/VII-, a długość drogi wynosi około 200 metrów.
Droga oferuje techniczne wspinanie po płytach. Charakterystycznym elementem jest przebieg w pobliżu formacji określanej jako "Serce". Kluczowy fragment prowadzi jednak w taki sposób, aby ominąć tę charakterystyczną część ściany.
Jest to propozycja dla bardziej zaawansowanych wspinaczy, którzy szukają wymagającego wspinania technicznego w litej skale.
Gross-Paleniček
Droga Gross-Paleniček jest kolejną interesującą linią południowej ściany Małego Lodowego Szczytu. Jej trudności sięgają VI, a długość wynosi około 200 metrów.
Droga znana jest między innymi z wymagającego fragmentu określanego jako "Zakopiańskie Zacięcie". Zacięcie stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych elementów tej linii i nadaje jej wyraźny charakter techniczny.
Połączenie dobrej jakości skały oraz urozmaiconego przebiegu sprawia, że Gross-Paleniček jest ciekawą alternatywą dla bardziej popularnej Drogi Motyki i Sawickiego.
Spomienka na Magnusa
Spomienka na Magnusa to jedna z trudniejszych propozycji na Małym Lodowym Szczycie. Wycena znajduje się w przedziale VII+/VIII-, a droga ma około 200 metrów długości.
Linia jest rzadziej uczęszczana i ma charakter wspinania na własnej asekuracji. Prowadzi przez bardzo dobrej jakości, lite fragmenty skały i wymaga większego doświadczenia w prowadzeniu wymagających dróg wielowyciągowych.
Jest to propozycja dla wspinaczy, którzy chcą poznać mniej popularną stronę Małego Lodowego Szczytu i jednocześnie zmierzyć się z trudniejszymi fragmentami jego granitowych ścian.
Droga Klasyczna
Droga Klasyczna należy do historycznych linii Małego Lodowego Szczytu. Jej początki sięgają 1912 roku, a trudności określane są w przedziale IV-V.
Droga prowadzi przez około 200 metrów estetycznej skały. Jej charakter jest typowo tatrzański, ekspozycja, naturalne formacje oraz zmieniający się charakter kolejnych fragmentów tworzą interesującą wspinaczkę.
Filar Motyki
Filar Motyki prowadzi południowo-zachodnim filarem szczytu. Droga wyceniana jest na IV i ma około 150 metrów długości.
Wspinanie prowadzi przez litą skałę w obrębie wyraźnej formacji filarowej. Dzięki umiarkowanym trudnościom oraz interesującemu przebiegowi Filar Motyki jest ciekawą propozycją dla osób zainteresowanych klasycznymi drogami wielowyciągowymi.
Filar pozwala również poznać zachodnią część masywu i stanowi uzupełnienie popularnych dróg prowadzących bardziej centralną częścią południowej ściany.
Droga Motyki - WHP 2495
Na zachodniej ścianie znajduje się również alternatywna Droga Motyki, oznaczana w opracowaniach jako WHP 2495. Linia została poprowadzona przez Stanisława Motykę w 1934 roku i osiąga trudności V.
Droga ma około 150 metrów długości i prowadzi przez zachodnią część masywu. Jest kolejnym przykładem klasycznego tatrzańskiego wspinania związanego z nazwiskiem Stanisława Motyki.
Wspinanie na zachodniej ścianie
Oprócz popularnej południowej ściany warto zwrócić uwagę również na zachodnią część Małego Lodowego Szczytu. Znajdujące się tutaj drogi mają nieco inny charakter i pozwalają na poznanie kolejnej strony masywu.
WHP 2495 oraz Filar Motyki wykorzystują naturalne formacje zachodniej i południowo-zachodniej części szczytu. Jest to ciekawa propozycja dla osób, które chcą uniknąć najbardziej popularnych linii południowej ściany.
Dojście pod Mały Lodowy Szczyt
Najpopularniejszym punktem wyjścia jest Stary Smokowiec. Stamtąd podejście prowadzi w kierunku Hrebienoka, a następnie Doliną Staroleśną w stronę Zbójnickiej Chaty.
Z rejonu schroniska dalsza droga prowadzi w kierunku Czerwonej Ławki. Z odpowiedniego miejsca należy skierować się pod południową ścianę Małego Lodowego Szczytu.
Całe podejście jest długie i zajmuje kilka godzin. W zależności od wybranego wariantu oraz warunków należy przyjąć odpowiedni zapas czasu na dojście pod ścianę, wspinanie i zejście.
Zejście z Małego Lodowego Szczytu
Po zakończeniu wspinania zejście prowadzi łatwiejszym terenem w kierunku Czerwonej Ławki. W zależności od konkretnej drogi wykorzystywane są odpowiednie formacje skalne oraz istniejące warianty zejściowe.
Najłatwiejsze fragmenty zejściowe nie przedstawiają dużych trudności technicznych, jednak teren pozostaje wysokogórski i eksponowany. Szczególnie ważne jest prawidłowe odnalezienie właściwego przebiegu zejścia.
Asekuracja
Wiele dróg na Małym Lodowym Szczycie ma charakter klasyczny i wymaga korzystania z asekuracji odpowiedniej do charakteru konkretnej linii. Na popularnych drogach można spotkać istniejące punkty stałe, jednak ich obecność oraz stan mogą być różne w zależności od drogi.
Przy planowaniu przejścia należy korzystać z aktualnego topo konkretnej drogi i sprawdzić jej obecny stan. Szczególnie na starszych liniach nie należy zakładać wyposażenia charakterystycznego dla współczesnych dróg sportowych.
Mały Lodowy Szczyt historia wspinania
Historia wspinania na Małym Lodowym Szczycie sięga początków XX wieku. Powstawanie kolejnych dróg związane było z eksploracją południowej i zachodniej części masywu oraz poszukiwaniem coraz ciekawszych formacji skalnych.
Wśród historycznych nazw związanych z tym rejonem szczególne miejsce zajmuje Stanisław Motyka. Jego drogi do dziś pozostają ważnymi klasykami tatrzańskiego wspinania.
Współczesne drogi pokazują natomiast, że potencjał Małego Lodowego Szczytu nie został wyczerpany. Obok historycznych klasyków znajdują się tutaj również wymagające linie wykorzystujące trudniejsze fragmenty litej skały.
Mały Lodowy Szczyt wspinanie w Tatrach Słowackich
Mały Lodowy Szczyt jest jednym z ciekawszych celów wspinaczkowych w rejonie Doliny Staroleśnej. Jego największym atutem jest bardzo dobra jakość skały oraz wyjątkowa rzeźba południowej ściany.
Dla osób szukających klasycznego wspinania szczególnie interesujące są Droga Motyki i Sawickiego, Droga Klasyczna oraz Filar Motyki. Bardziej wymagający wspinacze mogą zainteresować się Maškov kút, Všetko v poriadku, Gross-Paleniček lub Spomienką na Magnusa.
Różnorodność trudności i formacji sprawia, że Mały Lodowy Szczyt jest miejscem, które może zainteresować zarówno miłośników historycznych dróg tatrzańskich, jak i wspinaczy poszukujących bardziej wymagających linii w litej skale.
Robert Remisz
