Staroleśny Szczyt, po słowacku Bradavica, to jeden z charakterystycznych szczytów Tatr Wysokich. Wznosi się na wysokość 2489 m i ma wyjątkową, czterowierzchołkową budowę. W jego obrębie wyróżnia się Klimkową Turnię, Tajbrową Turnię, Kwietnikową Turnię oraz Pawłową Turnię.
Masyw Staroleśnego Szczytu znajduje się w wysokogórskim otoczeniu pomiędzy dolinami Wielicką i Staroleśną. Na szczyt nie prowadzi znakowany szlak turystyczny, dlatego wejścia i wspinaczka mają charakter pozaszlakowy i wymagają znajomości aktualnych zasad obowiązujących na terenie TANAP.
Staroleśny Szczyt jest interesującym celem dla osób zainteresowanych klasycznym taternictwem. Charakterystyczne dla tego rejonu są eksponowane granie, żleby, skalne turnie oraz miejscami bardzo kruchy teren.
Staroleśny Szczyt charakterystyka
Bradavica należy do bardziej surowych i wymagających orientacyjnie szczytów Tatr Wysokich. Cztery wierzchołki masywu tworzą skomplikowaną strukturę skalną, przez którą prowadzą zarówno łatwiejsze drogi wejściowe, jak i klasyczne drogi wspinaczkowe.
Wspinanie w rejonie Staroleśnego Szczytu różni się od wspinania na wielu bardziej popularnych tatrzańskich ścianach. Dużą rolę odgrywają tutaj żleby i granie, a jakość skały jest nierówna. Szczególnie w żlebach należy liczyć się z kruchym podłożem i możliwością spadania luźnych kamieni.
Droga przez Kwietnikowy Żleb
Droga przez Kwietnikowy Żleb jest jednym z najczęściej wybieranych wariantów wejścia na Staroleśny Szczyt. Prowadzi z Doliny Wielickiej przez charakterystyczny Kwietnikowy Żleb i dalej w kierunku wierzchołków masywu.
Trudności techniczne określane są na poziomie 0+ do I UIAA. W niektórych miejscach teren wymaga użycia rąk, a charakter przejścia zmienia się wraz z wysokością i warunkami. Samo wejście od strony Doliny Wielickiej zajmuje około 2-2,5 godziny, przy czym całe przedsięwzięcie jest znacznie dłuższe. Szczególnej uwagi wymaga przejście w obrębie wierzchołków, zwłaszcza Pawłowej Turni, gdzie teren może mieć bardziej wspinaczkowy charakter.
Wariant przez Kwietnikowy Żleb jest również spotykany w warunkach zimowych. Zimą charakter drogi zdecydowanie się zmienia, a warunki śnieżne, oblodzenie i zagrożenie lawinowe mogą znacząco zwiększać trudność oraz ryzyko przejścia.
Droga Klimkowym Żlebem
Droga Klimkowym Żlebem jest klasyczną drogą wspinaczkową prowadzącą w obrębie masywu Staroleśnego Szczytu. Trudności sięgają III+ UIAA, a ściana i teren wejściowy mają około 400 metrów wysokości.
Droga związana jest z wysokogórskim podejściem od strony Doliny Staroleśnej, między innymi w rejonie Zbójnickiej Chaty i Rohatki. Charakter drogi jest bardziej wspinaczkowy niż w przypadku łatwiejszego wejścia przez Kwietnikowy Żleb.
Największym problemem tego wariantu nie są wyłącznie trudności techniczne. Klimkowy Żleb charakteryzuje się kruchym i sypkim terenem, dlatego jakość skały oraz możliwość spadania kamieni mają duże znaczenie dla bezpieczeństwa przejścia.
Zimą i w warunkach mikstowych charakter drogi zmienia się jeszcze bardziej. Warunki śnieżne i lodowe mogą powodować dodatkowe zagrożenia, w tym ryzyko lawinowe.
Droga Tetmajera
Droga Tetmajera prowadzi granią przez rejon Zwalistej Przełęczy oraz kolejne wierzchołki masywu Staroleśnego Szczytu. Na linii przejścia znajdują się Klimkowa Turnia, Tajbrowa Turnia, Kwietnikowa Turnia i Pawłowa Turnia.
Trudności techniczne sięgają około II UIAA, jednak sama wycena nie oddaje w pełni charakteru przejścia. Jest to eksponowana grań prowadząca przez bardzo kruchy i miejscami blokowiskowy teren.
W zależności od przebiegu przejścia mogą występować miejsca wymagające asekuracji na linie oraz zjazdów. Szczególnie wymagające pod względem charakteru terenu są okolice Pawłowej Turni i Kwietnikowego Żlebu.
Krucha skała i charakter terenu
Jedną z najważniejszych cech Staroleśnego Szczytu jest kruchość skały. Szczególnie w żlebach i na fragmentach grani można spotkać luźne kamienie oraz niestabilne fragmenty podłoża.
Z tego powodu szczególne znaczenie ma zachowanie odpowiedniego odstępu pomiędzy osobami znajdującymi się w terenie oraz unikanie sytuacji, w których luźny materiał skalny może zostać strącony na osoby znajdujące się poniżej.
Warunki na Staroleśnym Szczycie mogą również szybko się zmieniać. Mgła, opady, oblodzenie lub zaleganie śniegu mogą znacząco wpłynąć na trudność orientacyjną i techniczną przejścia.
Podejścia na Staroleśny Szczyt
Do masywu Staroleśnego Szczytu można docierać od strony Doliny Wielickiej oraz Doliny Staroleśnej. Wariant przez Kwietnikowy Żleb związany jest z podejściem od strony Doliny Wielickiej, natomiast Droga Klimkowym Żlebem i Droga Tetmajera związane są z wysokogórskim terenem od strony Doliny Staroleśnej.
W praktyce wybór podejścia zależy od konkretnej drogi, aktualnych warunków oraz planowanego przebiegu przejścia. Wysokogórski charakter rejonu sprawia, że czas podejścia i powrotu powinien być uwzględniony przy planowaniu całej wyprawy.
Staroleśny Szczyt zimą
Zimą masyw Staroleśnego Szczytu staje się znacznie bardziej wymagającym celem. Śnieg i lód zmieniają charakter żlebów oraz grani, a dodatkowym czynnikiem jest zagrożenie lawinowe.
Popularny zimowy wariant prowadzi przez Kwietnikowy Żleb i rejon Rogatej Turni. W warunkach zimowych przejście wymaga odpowiednich umiejętności wysokogórskich oraz doświadczenia w ocenie warunków śnieżnych i lodowych.
Zasady poruszania się poza szlakiem
Staroleśny Szczyt nie posiada znakowanego szlaku turystycznego. Poruszanie się poza znakowanymi szlakami na obszarze Tatr Słowackich podlega przepisom ochrony przyrody oraz aktualnym regulacjom TANAP.
Wspinaczka i działalność taternicka powinny być prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami dotyczącymi uprawnionych osób i organizacji. Przed wyjściem należy sprawdzić aktualne regulacje TANAP, ponieważ zasady dotyczące poruszania się poza szlakami mogą ulegać zmianom.
Robert Remisz
