Szarpane Turnie, po słowacku Ošarpance, to charakterystyczny zespół skalnych turni położony w Dolinie Złomisk w słowackich Tatrach Wysokich. Masyw znajduje się w bocznej grani Wysokiej i należy do interesujących rejonów klasycznego wspinania tatrzańskiego.
W skład masywu wchodzą trzy główne wierzchołki: Mała Szarpana Turnia, Pośrednia Szarpana Turnia oraz Wielka Szarpana Turnia. Najwyższa z nich, Wielka Szarpana Turnia, osiąga wysokość 2364 m.
Szarpane Turnie wspinanie
Szarpane Turnie oferują zarówno krótsze drogi skalne, jak i klasyczne przejścia graniowe. Wśród popularnych linii znajdują się drogi o trudnościach od III do VII+, dzięki czemu rejon pozwala na wybór przejścia odpowiadającego doświadczeniu i preferencjom wspinaczy.
Wielka Szarpana Turnia
Wielka Szarpana Turnia, słowacki Veľký Ošarpanec, jest najwyższym wierzchołkiem masywu i osiąga wysokość 2364 m. Jej położenie oraz charakterystyczna skalna sylwetka sprawiają, że stanowi naturalny cel przejść w obrębie Szarpanych Turni.
Wspinanie w jej rejonie łączy klasyczne formacje skalne z wysokogórskim charakterem bocznej grani Wysokiej. W zależności od wybranej drogi możliwe jest zarówno pokonywanie pojedynczych ścian, jak i łączenie ich w dłuższe przejście graniowe.
Pośrednia Szarpana Turnia
Pośrednia Szarpana Turnia, czyli Prostredný Ošarpanec, stanowi środkową część masywu. Wraz z sąsiednimi turniami tworzy charakterystyczną skalną grań, która jest jednym z interesujących celów taternickich w Dolinie Złomisk.
Rejon oferuje dostęp do klasycznych dróg skalnych oraz przejść łączących poszczególne fragmenty masywu. Charakter wspinania jest urozmaicony i obejmuje zarówno klasyczne formacje skalne, jak i bardziej eksponowany teren graniowy.
Mała Szarpana Turnia
Mała Szarpana Turnia, słowacki Malý Ošarpanec, jest jednym z głównych obiektów wspinaczkowych masywu. To właśnie w jej obrębie znajduje się kilka klasycznych dróg, w tym znany Komin Komarnickiego.
Położenie turni w obrębie bocznej grani sprawia, że wspinanie ma charakter typowo tatrzański. Oprócz samej wspinaczki skalnej znaczenie ma tutaj również orientacja w terenie oraz eksponowane przejścia pomiędzy poszczególnymi formacjami.
Komin Komarnickiego
Komin Komarnickiego jest jednym z najbardziej znanych łatwiejszych klasyków Szarpanych Turni. Droga ma trudności III i znajduje się w rejonie Małej Szarpanej Turni.
Ze względu na umiarkowaną wycenę komin jest często wybierany jako łatwiejsza propozycja wspinaczkowa. Jest również związany z przejściami w obrębie masywu, w których łatwiejszy teren skalny może pełnić funkcję drogi zejściowej.
Komin Komarnickiego dobrze wpisuje się w charakter całego rejonu, oferuje klasyczne tatrzańskie wspinanie w skalnej formacji i pozwala poznać specyfikę masywu bez konieczności pokonywania największych trudności.
Plškova cesta
Plškova cesta, czyli Droga Plška, jest jednym z najbardziej cenionych klasyków Szarpanych Turni. Droga osiąga trudności VI- i jest szczególnie lubiana ze względu na bardzo dobrą jakość skały.
Wspinanie ma tutaj bardziej wymagający charakter niż na Kominie Komarnickiego, a droga stanowi interesującą propozycję dla zespołów szukających klasycznej tatrzańskiej linii o wyraźnie większych trudnościach.
Połączenie dobrej skały, klasycznego charakteru i wysokogórskiego otoczenia sprawia, że Droga Plška należy do najciekawszych propozycji w masywie.
Puškášova cesta
Puškášova cesta należy do trudniejszych klasycznych dróg Szarpanych Turni. Osiąga trudności VI+ i oferuje bardziej wymagające wspinanie skalne niż podstawowe klasyki rejonu.
Droga jest propozycją dla doświadczonych zespołów, które szukają klasycznych tatrzańskich trudności w otoczeniu skalnych turni i eksponowanej grani. Charakter przejścia dobrze oddaje wysokogórski profil całego masywu.
Strecha
Strecha to krótka, ale wymagająca droga w zachodniej części masywu. Jej trudności sięgają VII+, a w niektórych źródłach droga bywa wyceniana surowiej, nawet na VIII-.
W porównaniu z dłuższymi klasykami Szarpanych Turni jest to propozycja bardziej skoncentrowana na trudnościach technicznych. Droga skierowana jest do wspinaczy posiadających doświadczenie w pokonywaniu trudniejszych tatrzańskich dróg skalnych.
Bravo Mozart
Bravo Mozart jest kolejną trudniejszą propozycją w masywie Szarpanych Turni. Droga osiąga trudności VII+ UIAA i należy do grupy bardziej wymagających linii skalnych tego rejonu.
Wysoka wycena odróżnia ją od łatwiejszych klasyków, takich jak Komin Komarnickiego czy Droga Plška. Jest to interesująca propozycja dla wspinaczy szukających większych trudności w otoczeniu charakterystycznych tatrzańskich turni.
Staré časy
Staré časy to droga o trudnościach VI-. Pod względem wyceny plasuje się w podobnym przedziale co Droga Plška, stanowiąc kolejną propozycję dla wspinaczy zainteresowanych klasycznym wspinaniem w masywie.
Droga pozwala połączyć techniczne wspinanie skalne z atmosferą wysokogórskiej Doliny Złomisk i bocznej grani Wysokiej.
Grań Szarpanych Turni
Grań Szarpanych Turni jest jednym z ciekawszych sposobów poznania całego masywu. Jej trudności sięgają III, dzięki czemu przejście ma bardziej klasyczny i graniowy charakter niż typowe drogi prowadzące przez pojedynczą ścianę.
Przejście graniowe pozwala połączyć kolejne turnie masywu i podziwiać szerokie panoramy Doliny Złomisk oraz otaczających ją szczytów. Mimo umiarkowanej wyceny grań pozostaje wysokogórskim terenem, w którym znaczenie mają ekspozycja i orientacja.
Dolina Złomisk
Szarpane Turnie znajdują się w Dolinie Złomisk, jednej z bocznych dolin słowackich Tatr Wysokich. Dolina jest otoczona wysokimi ścianami i graniami, a jej surowy charakter dobrze pasuje do klasycznego taternictwa.
Najważniejszą bazą wypadową w ten rejon jest Popradské pleso. Od strony schroniska podejście pod ściany Szarpanych Turni zajmuje około 1 godziny i 45 minut.
Podejście pod Szarpane Turnie
Podstawowym punktem wyjścia do wspinania w masywie jest Popradské pleso. Z rejonu schroniska prowadzi podejście w kierunku Doliny Złomisk, skąd można kierować się dalej pod poszczególne ściany i turnie.
W zależności od wybranej drogi czas i charakter dojścia mogą się różnić. Końcowe fragmenty prowadzą już terenem wysokogórskim, dlatego przy planowaniu przejścia należy uwzględnić nie tylko czas samego wspinania, ale również dojście i zejście.
Robert Remisz
