Wysoka 2547 m, po słowacku Vysoká, należy do najbardziej charakterystycznych i efektownych szczytów Tatr Wysokich. Jej masyw znajduje się w otoczeniu Doliny Złomisk, Doliny Rumanowej oraz Doliny Ciężkiej i wyróżnia się potężnymi, skalnymi ścianami oraz wysokogórskim charakterem.
Na Wysoką nie prowadzi znakowany szlak turystyczny. Wejście na szczyt odbywa się drogami taternickimi i wspinaczkowymi, dlatego wymaga odpowiedniego doświadczenia wysokogórskiego. W zależności od wybranej drogi można spotkać zarówno stosunkowo łatwy teren graniowy, jak i wymagające ściany skalne oraz drogi o charakterze mikstowym.
Wysoka wspinanie w Tatrach
Masyw Wysokiej oferuje kilka zupełnie różnych możliwości wejścia. Najłatwiejsze warianty prowadzą w stosunkowo prostym terenie skalnym, natomiast klasyczne drogi wspinaczkowe pozwalają zmierzyć się z większymi ścianami szczytu.
Wspinanie na Wysokiej ma wyraźnie alpejski charakter. Nawet drogi o umiarkowanej trudności wymagają sprawnego poruszania się w terenie wysokogórskim, dobrej orientacji oraz uwzględnienia zmiennych warunków atmosferycznych. Zimą i wczesną wiosną charakter dróg może dodatkowo zmieniać się wraz z ilością śniegu i lodu.
Droga Motyki
Droga Motyki należy do najbardziej znanych linii prowadzących na Wysoką. Jej przebieg związany jest ze wschodnią częścią masywu i formacjami Doliny Rumanowej. W zależności od warunków droga może mieć charakter skalny, mikstowy lub zimowy.
Letnia trudność określana jest na IV, natomiast zimą droga nabiera znacznie bardziej alpejskiego charakteru. Na trasie występują żleby, kominy oraz formacje, w których przy odpowiednich warunkach pojawia się lód. Całość stanowi długą wysokogórską linię o dużej deniwelacji.
Droga Motyki jest szczególnie interesująca dla wspinaczy szukających klasycznej tatrzańskiej drogi o charakterze przygodowym, a zimą może stanowić poważniejsze przedsięwzięcie mikstowe.
Droga Stanisławskiego
Droga Stanisławskiego prowadzi północną ścianą Wysokiej od strony Doliny Ciężkiej. Jest to jedna z najbardziej charakterystycznych dróg wspinaczkowych masywu, wyróżniająca się dzikim otoczeniem, dużą wysokością oraz typowo wysokogórskim charakterem.
Trudność drogi określana jest na V. Linia osiąga około 550 m deniwelacji i prowadzi przez wymagający teren północnej ściany. Szczególnego znaczenia nabiera zimą i wiosną, gdy warunki śnieżno-lodowe wpływają na charakter poszczególnych formacji.
Droga Stanisławskiego jest propozycją dla wspinaczy posiadających doświadczenie w długich drogach wysokogórskich. Otoczenie Doliny Ciężkiej dodatkowo podkreśla jej alpejski charakter.
Hviezdolet
Hviezdolet to nowocześniejsza droga prowadząca południową ścianą Wysokiej. W porównaniu z klasycznymi drogami masywu oferuje bardziej skoncentrowane wspinanie skalne na stosunkowo krótkim odcinku ściany.
Droga ma trudność V+/VI, około 200 m długości i siedem wyciągów. Wspinanie odbywa się w litej skale, a charakter drogi jest bardziej skalny niż w przypadku długich klasycznych linii wysokogórskich.
Hviezdolet może być interesującą propozycją dla osób szukających technicznego wspinania w ścianie Wysokiej i jednocześnie chcących poznać mniej klasyczne oblicze tego masywu.
Droga Dobruckich
Droga Dobruckich prowadzi wschodnią częścią masywu. Jest rzadziej odwiedzaną linią o charakterze przygodowym, gdzie wspinanie odbywa się w bardziej rozległym i wysokogórskim terenie.
Trudność drogi wynosi około V, a jej długość to około 450 m. W zależności od warunków może mieć charakter skalny lub mikstowy. To propozycja dla wspinaczy zainteresowanych mniej popularnymi liniami oraz klasycznym taternickim charakterem Wysokiej.
Wysoka przez Pazdury najłatwiejsza droga wejściowa
Jednym z najpopularniejszych sposobów wejścia na Wysoką jest droga przez Pazdury od strony Przełęczy Waga. Trasa rozpoczyna się w rejonie przełęczy znajdującej się na popularnym ciągu prowadzącym w kierunku Rysów.
Droga ma trudność około 0+ i należy do najłatwiejszych taternickich wariantów wejścia na szczyt. Mimo stosunkowo niewielkiej trudności technicznej teren jest eksponowany i wysokogórski. Na drodze znajdują się starsze elementy sztucznego ułatwienia przejścia.
Wariant przez Pazdury jest często wybierany jako klasyczne wejście na Wysoką od strony Przełęczy Waga, ale nie należy go utożsamiać ze zwykłym szlakiem turystycznym.
Wysoka przez Dolinę Złomisk i Siarkańską Przełęcz
Drugim klasycznym sposobem osiągnięcia szczytu jest wariant prowadzący od strony Doliny Złomisk przez Siarkańską Przełęcz. Droga również zaliczana jest do łatwiejszych taternickich wejść na Wysoką.
Otoczenie Doliny Złomisk nadaje temu wariantowi typowo wysokogórski charakter. Droga może być wykorzystywana również w ramach przejścia całego rejonu Wysokiej i jako wariant zejściowy w zależności od wybranego przebiegu wspinaczki.
Wspinanie na Wysokiej zimą
Zimą Wysoka zmienia charakter. Śnieg, lód i oblodzenie skały mogą znacząco wpływać na trudność dróg. Szczególnie Droga Motyki oraz Droga Stanisławskiego zyskują wtedy bardziej alpejski, mikstowy charakter.
Warunki w Tatrach Słowackich mogą zmieniać się bardzo szybko. Przy planowaniu przejścia należy brać pod uwagę aktualną sytuację śnieżną i lawinową, temperaturę, wiatr, widoczność oraz stan samej drogi.
Podsumowanie
Wysoka to jeden z najbardziej charakterystycznych szczytów Tatr Słowackich i ważny cel dla miłośników taternictwa. Brak znakowanego szlaku, wysokogórskie otoczenie oraz różnorodność dróg sprawiają, że masyw oferuje bardzo szerokie możliwości, od łatwiejszych wejść taternickich, po długie drogi wspinaczkowe na ścianach.
Dla osób zainteresowanych klasycznym wspinaniem szczególnie interesujące są Droga Motyki i Droga Stanisławskiego, natomiast Hviezdolet pozwala poznać bardziej współczesne, skalne oblicze Wysokiej.
Przed planowaniem przejścia należy sprawdzić aktualne przepisy TANAP, warunki górskie oraz obowiązujące zasady poruszania się poza znakowanymi szlakami.
Robert Remisz
